El Chorro - De Salvador komt niet naar ons, wij moeten naar hem toe

door Jos Schrijer

Diep onder het smalle pad waar hij op stond bruiste het water tussen gevallen rotsblokken door. Vijftig meter boven hem hing de klimmer, aan de rotswand geplakt, hangend aan zijn touwen. Om de rotshoek heenkijkend zag hij aan de overkant van de smalle kloof zijn belager zitten met z’n pistool in de aanslag. “Die smeerlap is cool, verspilt geen kogels meer. Zit daar rustig te wachten op het moment dat ik geheel tevoorschijn kom. Vroeg of laat moet ik hier weg. Wil hij alleen maar wraak vanwege zijn vriendjes of gaat het om meer? Ik moet toch wel special voor ze zijn. Of anders Dulce wel.”

Zou de belager zijn geduld snel verliezen en deze patstelling doorbreken door terug te lopen naar het bruggetje en hem nakomen via dit pad? Hoeveel tijd had hij dan om op tijd naar de top te klimmen? Klimmen had hij nog nooit gedaan. Eenmaal boven kon hij makkelijk wegkomen over de hoogvlakte. Daar zou zijn belager niet zo snel kunnen komen. Dan zou de man eerst de hele kloof uit moeten lopen en vervolgens de berg op, om hem op te kunnen vangen. Dat zou hem uren kosten. En…wie was die klimmer eigenlijk? Was die te vertrouwen of was ie een van hen? Lieten ze hem halverwege de rotswand hangen…
Een touw met allerlei tuigages kwam langzaam naar beneden. Hij keek naar de ogen van de klimmer. Deze knikte en gebaarde naar de riemen. Met veel moeite kreeg hij alle riemen, gespen en sluitingen op hun plaats. De laatste keer dat hij zo’n tuigje om had gehad, was als baby toen ie regelmatig met een elastiek aan een boomtak in de tuin hing. ‘Dat had zijn beenspieren geoefend’, had zijn vader gezegd, toen hij de foto weer eens zag. Die man had ook aan alles en later gedacht.

Maar nu back to monkeybusiness. Hij trok het touw strak en stak zijn duim op naar de man boven hem. Hij keek nog een keer om de rotswand heen en zag de man in geruite blouse nog steeds met zijn pistool in de aanslag zitten. Op aanwijzingen van zijn Salvador bevestigde hij een van gespen aan het touw dat er al hing, zette zijn linker voet op een richel en trok zich aan het touw omhoog. Voordat zijn rechter voet een nieuwe richel vond, schoot zijn andere voet al uit en stond hij weer op het pad. Zo moet het dus niet! ‘M’n handen moeten de rots vastpakken’. Hij deed weer een poging en deze keer ging het beter. Voetje voor voetje ging het omhoog. De Salvador trok telkens het touw strak en bleef hem aanwijzingen geven. Een paar keer schoot hij uit maar werd telkens opgevangen door het strakgespannen touw. Hij had haast. ‘Die schutter moet toch op een gegeven moment argwaan krijgen en om gaan lopen; dan hang ik hier als een kwartel, klaar om genuttigd te worden door de gieren’. Die hier trouwens regelmatig overvlogen. Zijn armen raakten vermoeid. ? Het uitzicht was wijds, het pad was ondertussen een richeltje geworden.

Hij herinnerde zich de folder van een of andere vakantieboerderij vlakbij El Chorro die gespecialiseerd was in mountainbiken en klimmen. Daarin stond: ‘Naar El Chorro ga je niet zomaar heen. Daar ga je heen om je grenzen te verleggen. Niet effe met een karavaan van adventure cars. Daar ga je heen voor een gevoel… voor het gevaar, dramatiek, spanning, uitputting, de kick, de bewondering, kapotte kniëen, kramp in je vingerpezen, gaten in je schoenen, gestaalde spieren, kapotte handen, zweet en koelbloedigheid. Daar zoek je dat ene punt hoog boven je, en daar wil je heen. ’Tja, leuk, maar niet als je een idioot achter je aan hebt zitten met een pistool, die voor de jacht naar El Chorro komt’.

Zijn armen begonnen steeds meer te trillen. “Don’t look down, sucker!” Bijna schoot hij weer uit. Net als daarnet. Een eind was hij gevallen en vervolgens tegen de rotsen geklapt. Alleen de lijn had hem gered. De Salvador kwam nu steeds dichterbij.
Na een vrij glad stuk waar hij telkens uitgleed, kwam hij bij de plek vlak onder de man. Deze hees hem omhoog en hij belandde hij op een lang vlak stuk rots van nauwelijks een voet breed. Wat hij van beneden niet had kunnen zien, zag hij nu, de klimmer had steun aan deze richel, de rotswand week hier iets terug. Met behulp van de strakke touwen die met carabijnhaken aan de rotsen vastzaten, kon hij rechtop staan. De klimmer gespte hem ook aan de rots vast. “Gracias ...”. “De nada, de nada, ik heb dit vaker gedaan, hoe zijn je handen? We moeten nog een eind”. Even kon hij op adem komen, terwijl de klimmer al weer bezig was de touwen in orde te maken voor volgende etappe. Het was een vrij jonge man, atleties gebouwd, donkere ogen, niet te peilen. Of gewoon verlegen?

Hij had geen idee hoever het nog naar de top was, hij durfde het ook niet te vragen. Om zichzelf niet te ontmoedigen vooral. ‘Think positive’. Verder klommen ze, de klimmer nu zacht fluisterend aanwijzingen gevend. Daardoor ging het een stuk makkelijker en sneller. Toch kreeg hij steeds heftiger kramp in zijn vingers. Zijn redder zag dit; “Je moet minder je handen gebruiken, niet optrekken met je armen maar jezelf opduwen met je benen. Daar heb je meer kracht… er zijn lui die dit doen zonder touw”. “Met andere woorden, dit is peanuts. Je hoort mij niet klagen hoor, carumba”, dacht hij bij zichzelf. De klimmer straalde een perfekte rust uit. Alles deed hij met uiterste concentratie; Haken bevestigen, touwen doorhalen, strak trekken, verbindingen en rotsen checken, gewicht verplaatsen, steunpunten zoeken, alles leek een evenwichtige routine.

Op dat moment hoorden ze schreeuwen. “Hola amigo!! Je zit daar toch vast. Oye... ik doe je een voorstel!” Hij keek verschrikt om, maar zag alleen de kloof en erboven de bergen. De achtervolger kon hij niet zien. “Je geeft me de spullen, eso es!”, hoorde hij zwak echoℑen. Daarna stilte. “Hij laat me nadenken, wat fijn.”

Ondertussen was de Salvador achter een rotspartij verdwenen. Na de laatste meters klimmen bevond hij zich in een inham, een eind onder de top. Zich vastgespend aan een ring in de rots kon hij eindelijk rustig staan. Voor het eerst keek hij eens goed om zich heen. De hoogte deed hem meteen duizelen. Toen hij naar de punten van zijn schoenen keek die nog over de smalle richel heenstaken, leek het alsof de rotswand hem in de rug naar voren duwde. Hij verloor bijna zijn evenwicht. Hij realiseerde zich dat hij dit nooit gedaan had, als hij niet zo op de hielen gezeten was. Dan had hij er voor bedankt. Hij leunde tegen rotsen. Aan de overkant van de kloof waren enkele spoortunnels te zien, erboven liepen de rotsen steil omhoog, boven de rand van de kloof zag hij in de verte de toppen van de bergen, kaal en geërodeerd. Hoeveel miljoenen jaren had de Rio de Guadalhorce deze kloof bewerkt tot wat hij nu was?

De Salvador wees op een breder wordende richel die schuin omhoog liep en zei: “Vanaf hier loopt een smal pad naar de top en aan de andere kant wordt het makkelijk. Kijk uit voor losliggende steentjes”. De man stapte opzij, boog voorzichtig voorover, leunend op de rotsen en keek over een rand naar beneden. “Hij zit er nog steeds. Ik wacht tot hij er genoeg van krijgt en ga dan weer naar beneden. Je leert snel. (It’s all in the mind, niet waar?) Adiós y buena suerte.”
“Adiós”, zei hij, “volgende keer wil ik het nog eens doen, maar dan in een normaal tempo”.
“Dit was normaal, alleen moet je het rustiger doen. Kom de volgende keer alleen”
Hij haalde zijn schouders op en liep het pad op. Hij verkeerde niet in een positie om te argumenteren. “Ergerlijk, dit soort ijzeren logica predikers”.

Lees ook deel 1 - El Chorro

Jos Schrijer is freelance fotograaf en liefhebber van het Spaanse landschap