El Chorro - de profetie van Bobastro

door Jos Schrijer

Trillend van vermoeidheid liep hij het pad op. Op de top gekomen keek hij uit op een dal. Aan de andere kant lag de berg waar hij heen wilde, naar de oude ruines waar hij maanden in gewoond had en waar de spullen verborgen lagen. Kon hij daar wel heen? Hadden ze hem ook daarheen geschaduwd? Dan moest hij er zo snel mogelijk heen om de spullen te redden.

Van hieruit moest hij eerst naar beneden naar de weg, een andere mogelijkheid was er niet, de berg liep aan alle kanten steil in een rivier. Zo veel mogelijk zocht hij beschutting onder de weinige bomen, zodat een eventueel oog hem van bovenaf niet zo snel zou opmerken. Hij zette het weer op weer op een rennen, denkend aan de geruite man in de kloof. Die had ondertussen waarschijnlijk wel ontdekt dat zijn vogeltje gevlogen was. De weg liep steeds steiler omhoog; bij een splitsing sloeg hij een pad naar rechts in. Een kwartier later bevond hij zich buiten adem in de ruϊnes.

Dit waren de ruϊnes van Bobastro, de arabiese bevelhebber die zich tijdens de Reconquista hier had teruggetrokken en zijn laatste noodlottige dagen sleet. Terwijl de legers van de katholieke koningen het net om de arabiese enclaves steeds strakker aantrokken, had hij zijn spionnen naar het noorden gestuurd. Hun verhalen over de economie, kracht en inventiviteit van de optrekkende koninkrijken maakten hem duidelijk dat de dagen van de islam geteld waren. In tegenstelling tot zijn broeders die terugtrokken naar Noord-Afrika, wilde hij blijven. Teruggaan kon hij niet meer, hij hoorde daar niet meer thuis. Hij hield te veel van dit land en de losse atmosfeer die er heerste. Terwijl de laatste Nasri koning Boabdil weemoedig terugkeek op Granada terwijl hij de Puerto del Suspiro del Moro overtrok, richting zuiden, bleef Bobastro als een adelaar zitten op zijn nest, hoog in het achterland van Malaga. Toen een van zijn onderdanen hem vroeg of hij van zijn geloof was afgevallen, antwoordde hij: “Het tijdperk van het vuur is voorbij. De toekomst gaat over het water. Wie het water beheerst, heeft de wereld. Water en vuur zullen samen komen en samenwerken. Water wordt vuur en vuur wordt water. Het een zuivert het ander”. Misnoegd en lachend om deze vreemde woorden trokken zijn onderdanen weg.

Hij vond de spullen zonder moeite en maakte maakte er snel meerdere pakketjes van en wikkelde ze in doeken. Het grootste stopte hij onder zijn hemd. Nu maken dat hij weer snel in El Chorro kwam, in de bewoonde wereld. Terwijl hij naar de voet van de berg keek, zag hij een auto omhoogkomen via de weg die hij gekomen was. ‘Verrek, de man is er toch eerder dan ik dacht. Hoe komt ie zo snel aan een auto?’ Hij zocht naar een ontsnappingsmogelijkheid. De kleine hoogvlakte was door meerdere kleine bergtoppen omgeven. Hij kon naar het stuwmeer. Daar woonde een señor Buitre, buitre genaamd omdat ie in zijn eentje op de berg woonde. Verder rende hij linksaf een eind naar beneden en en weer omhoog naar het op de bergtop gelegen stuwmeer. Hopelijk ging de man eerst naar de ruines kijken. Aan de zon te oordelen was het rond twaalven. Tussen de bomen door liep hij struikelend over stenen richting stuwmeer. Hij hield stil toen hij de auto hoorde, die stopte aan de rand van het bos. “Pech”, de man was meteen doorgereden naar het stuwmeer. ‘Te veel inlevingsvermogen’. Door de bomen zag hij de geruite man uitstappen. Hij was alleen.

‘Klem! Waarheen?’ Verder naar beneden liep het pad dood. Het bos lag aan de rand van een loodrechte wand van zeker honderd meter. Hij rende het bos uit naar de damwand. Daarover heen liep een weg die alleen gebruikt werd door de onderhoudsmonteurs van de installaties. Dat was enige manier om hier te ontsnappen. De man kreeg hem in de gaten en zette te voet de achtervolging in.

De man achter hem beschikte over een goede conditie. Langzaam maakte hij terreinwinst. Zo meteen kwamen ze op een recht stuk van de weg en dan zou de achtervolger hem makkelijk kunnen beschieten. Hij had geen links of rechts meer om uit te wijken. Links liep de stuwdam vijftig meter recht naar beneden, rechts het stuwmeer waar ie alleen maar in kon duiken. Duiken? ‘Tja, ik kan ook het pakje in het water gooien!’ Hij frommelde al rennend het witte pakje uit zijn broek, keek om en zag tot zijn schrik dat de man nog maar twintig meter van hem verwijderd was. Met een boog gooide hij het pakje het meer in. Achter zich zag hij de man aarzelen, stoppen, knielen en schieten. Meteen zigzaggend klonk het schot weerkaatst door de bergen om hen heen. De kogel kwam terecht op de vangrail, een tweede luidere echo gevend. De weg maakte een bocht waardoor hij, als hij bukte wat bescherming kreeg van de vangrail. Een tweede schot trof niets. Hijgend sprintend bereikte hij de andere kant van het stuwmeer.

Terugkijkend zag hij de man vooroverbuigen over de reling. Het pakje dat in plastic zat dreef op het water waar ondertussen een aantal vissen omheen zwommen. De man liep naar een plek waar de aarde schuin het meer inliep. Hij knoopte zijn pistool in een hemd op zijn hoofd, liep het water in en zwom naar het pakje. Toen hij er bijna bij was, klonk er een gerommel. Er ontstond beweging in het water niet ver van het pakje. De man zwom door, graaide het pakje, draaide zich om en zwom terug. Nog buiten adem zag hij tussen de zwemmer en de damwand een kolk ontstaan. De zwemmer had ook iets in de gaten gekregen en begon met krachtig slagen te zwemmen, weg van de kolk.

Ineens begreep hij de betekenis van dit stuwmeer. Tijdens de spitsuren in Malaga gingen hier de sluizen open om de stad van extra electriciteit te voorzien! Dit water diende als een buffervoorraad die naar beneden donderde door de turbines heen, beneden in het stuwmeer bij El Chorro. Overdag liep dit stuwmeer leeg en s’nachts werd het water weer naar boven gepompt. Dit was geen echt stuwmeer, er liep geen hellingwater in. Dit was La Mesa, de vlakke berg met zijn kunstmatige creatie. Diep beneden het wateroppervlakte, ter hoogte van het eerste stuwmeer, lagen de openingen van gigantiese waterbuizen. Die buizen liepen langs de steile bergwand naar beneden het stuwmeer in bij El Chorro. En de hartkleppen van Malaga waren nu blijkbaar opengezet! Het ongewilde offer van de inca’s had zich aangeboden en lag nu klaar, maar niet bepaald gewillig.

De zwemmer was nu vlak boven de inlaat van de buizen terecht gekomen. De zuiging werd zo sterk dat ze hem meetrok richting wand. Hij probeerde wanhopig aan de kolk te ontsnappen maar er was geen houden aan. In een boog werd hij steeds sneller naar het midden van de kolk getrokken, zijn armen sloegen en sloegen het water. Echoes van zijn schreeuw werden weggezogen.

Langzaam liep hij naar de auto van zijn achtervolger en doorzocht hem op dingen die iets zouden kunnen vertellen over zijn achtervolgers en hun opdrachtgevers, maar nada. “Zij zoeken tapes, maar zwichten voor diamanten. Twee verschillende affaires, die ook al iets met elkaar te maken hebben? Iets met die bouwmagnaat waar Dulce het laatst over had? Of met die lui die een maand geleden een hele lading vaten met zout in het stuwmeer gegooid hadden? Die we op de tape hebben staan. En die met dat vergiftigde water de burgemeester van Malaga onder druk hadden gezet. Straks vanuit El Chorro eerst eens bellen met Dulce”. “Wacht even, die man heeft natuurlijk in El Chorro deze auto gevonden, van wie? Een helper? Waarschijnlijk heeft hij ook zijn bazen gebeld. Oppassen in El Chorro.”
Hij vond een fles water op de vloer van de auto en liep weer naar het stuwmeer. Vanaf de rand goot hij de fles leeg in het meer.

Lees ook deel 1 - El Chorro en deel 2 - De salvador...

Jos Schrijer is freelance fotograaf en liefhebber van het Spaanse landschap