Comillas - © Spaans Leren

[inicio] [cursillo] [gastronomía] [¡oye!] [tablón] [adónde] [radio tv] [verbos] [info] [pedidos] [publicidad]

por Hans Konings

De kustweg vanaf Santillana del Mar volgend, brengt de reiziger vanzelf in een plaats, die - vrij vertaald, "aanhalingstekentjes" heet. Comillas in het Spaans. Vertalen is natuurlijk onzin, want helemaal niets heeft daar met leestekens te maken.

Situación histórica - actual

Wie denkt dat we deze reis naar het einde van de wereld goed voorbereid hadden, vergist zich. We reden maar wat met een onduidelijk plan en we zouden wel zien wat we op onze weg zouden tegenkomen. En zo kon het gebeuren dat Comillas ons verraste met allerlei bijzonderheden. Een klein dorpje met een historisch oud centrum, bestaande uit huizen met karakteristieke balkons. Deze balkons zijn voorzien van ramen, die beschermen tegen de zoute zeewind. Het zijn dus eigenlijk serres en je ziet deze huizenbouw overal langs de noordkust, van Cantabria tot aan de Atlantische kust van La Coruña in Galicia. Toch heeft Comillas een cosmopolitische allure, omdat het dorp heel lang het vakantieoord is geweest van het Spaanse Koningshuis en van de Catalaanse bourgoisie uit Barcelona van rond 1880 - 1920.

Villa romántica

Zo staan er vlakbij het strand en het vissershaventje een aantal zeer fraaie villa's die het badplaatsje het aanzien geven van een chique Zuid-Engelse badplaats, waar Agatha Christie een moordmysterie zou kunnen situeren. Comillas heeft ook een heuse universiteit die zeer imposant bovenop een groene klif gebouwd is in de Catalaanse Modernista-stijl. Maar de grootste verrassing was een wonderschoon gebouwtje, El Capricho, gebouwd door niemand minder dan het genie Antoni Gaudí in opdracht van een Catalaanse ondernemer die hier met z'n familie z'n vakanties doorbracht, dichtbij de Spaanse Koninklijke familie die hier ook graag vertoefde.

Toen we het gebouwtje bekeken, ontdekten we dat het een chique restaurant huisvestte en we besloten niet verder te rijden, maar een tafel te reserveren voor die avond en vervolgens te kijken of we een overnachting konden regelen. We hadden het geluk direct om de hoek van het parkje, waarin El Capricho stond, een hotelletje te vinden met een kamer vrij voor die nacht. Ook dit hotel met z'n bejaarde gasten leek zo weggelopen uit een verhaal met Hercule Poirot. "Au contraire, madame...", waren we hier eigenlijk nog wel in Spanje? Zelfs het omringende landschap met z'n mistflarden en motregen deed mij meer dan eens aan Zuid-Engeland en Cornwall denken.

El Capricho de Gaudí

Na wat uitgerust en ons verkleed te hebben, zijn we in Gaudí's meesterwerkje gaan eten. We werden door de ober in een klein zijkamertje genood, waarin drie tafels stonden en een stel al aan het voorafje begonnen was. Later werd ook het andere tafeltje bezet en het geheel was een knus samenzijn. Het interieur leek mij nog grotendeels orgineel in de stijl van Gaudí met mooi roodachtig houtwerk en donkergroen behang. Het eten was heerlijk, al kon ik niet zeggen dat het haute cuisine was. De bediening liet ook wel wat steekjes vallen, maar alles bij elkaar hebben we wel genoten. Na afloop nodigde de ober ons uit om ook de rest van het gebouwtje te bekijken, inclusief het dakterras. Het was inmiddels volop donker geworden, zodat de genomen foto's van Gaudí's kenmerkende ornamenten niet helemaal uit de verf kwamen, maar ik zal proberen deze foto's op de computer te bewerken, zodat ik ze later nog kan publiceren op deze website.

Universidad de Comillas

De volgende ochtend nog ontbeten op een terras, dat bezocht werd door intellectuelen die afwisselend in het Spaans en het Frans over de Spaanse literatuur spraken. Ik schreef het al, dit dorp met z'n universiteit had een zeker cosmopolitische allure en was daarom voor ons de grootste verrassing van deze reis.

Ultima actualización: 11 de septiembre de 2000 - continuará.....

© 2000 Hans Konings, La Coruña - Rosas