Catalonië Taal, Cultuur en Literatuur is een weblog van Marga Demmers en bevat interessante artikelen en reisverhalen over Catalonië. O.a. over de minder bekende bouwwerken die Antoni Gaudí in de Pyreneeën bouwde, zoals de tuinen van Artigas. Ook de Catalaanse taal en cultuur komen ruimschoots aan bod.

Lee más… (nl)

Salmorejo is een variant op de bekende gazpacho, de koude tomaten/komkommersoep uit Andalusië. Ook salmorejo is afkomstig uit het zuiden van Spanje, nl. Córdoba, maar is wat dikker dan gazpacho.

Los ingredientes:

• 1 kilo de tomates grandes – 1 kilo vleestomaten of andere met een volle smaak; geen Hollandse kastomaten dus!
• 300 gramos de miga de pan – 300 gram broodkruim van oud brood
• 2 dientes de ajo – 2 teentjes knoflook
• 1 o 2 cucharadas de vinagre de vino – 1 of 2 eetlepels wijnazijn
• 3/4 de una taza de aceite de oliva – 3/4 kopje olijfolie
• sal y pimienta – zout en peper

La elaboración:

1. De tomaten ontvellen en in stukjes hakken.
2. Tomaten, broodkruim, knoflook en azijn tot purée malen in een blender.
3. Geleidelijk de olijfolie toevoegen.
4. De aldus verkregen salmorejo overgieten in een aardewerken kom en een paar uur op een koele plek (of in de koelkast) laten staan, zodat het broodkruim opzwelt en de salmorejo dik maakt.
5. Als de salmorejo te dik is geworden, een beetje water toevoegen.
6. Zout en peper toevoegen en eventueel een klein beetje suiker.

Tip: opdienen op borden waarop schijfjes hardgekookt ei gelegd zijn en waarover heen kleine stukjes jamón serrano verdeeld zijn. Dit recept is genoeg voor vier borden.

¡Buen provecho!

Cursillo – lecciones 3, 7 y 11

De nieuwe lessen van onze taalcursus Spaans staan vanaf 31 januari on-line:

Lección tres – hay, (rang)telwoorden, tener, llamarse, samengestelde zinnen
Lección siete – klokkijken, dagen, maanden, jaartallen, seizoenen, por en para
Lección once – de gebiedende wijs (2), nogmaals ser en estar/hay

Lee más…

Recept voor 20 hallacas

Hallacas - la preparación

Hallacas is een gerecht dat in Venezuela vooral met Oud & Nieuw gegeten wordt en ook een traktatie voor de kinderen is, een beetje vergelijkbaar met onze oliebollentraditie. Benodigd zijn ook: veel vrienden en familieleden die helpen bij het inpakken (en later opeten) van de hallacas, het inpakken van de hallacas is een familieaangelegenheid waarvoor je alle tijd neemt, veel kletst en iedereen met vette vingers bier en limonade drinkt.

Ingrediënten voor het deeg:

• 750 gram harina PAN (voorgekookt fijn maïsmeel van witte maïs, verkrijgbaar bij Surinaamse winkels)
• 4 lepels achote (een soort zaadjes)
• 1 kop olie
• 1 à 2 theelepels zout
• water

Ingrediënten voor de stoofvulling:

• 500 gram varkensstoofvlees
• 500 gram runderstoofvlees (kip erbij kan ook, gebruik dan 350 gram van elk)
• 2 à 3 grote uien
• 1 complete bol knoflook (dat zijn 10 teentjes)
• 3 lente-uitjes (hoe fijner het groen, hoe beter)
• 1 grote prei
• kop zoete rode wijn
• 100 gram grote kappertjes (Deze kun je kopen bij sommige Spaanse winkels – ze zijn dan niet ingelegd in azijn, maar in pekel. Ze moeten dan even weken in gewoon water.)
• komijn, zout, peper, azijn
• margarine, braadboter, of bakolie

Ingrediënten om later toe te voegen:

• 2 uien (in ringen gesneden)
• 40 olijven zonder pit (2 per hallaca, maar meer mag ook)
• 300 gram gerookt mager spek in blokjes (volgens sommige hallaca-deskundigen moet het vetspek zijn, maar mager spek is lekkerder)
• 2 potjes (of één grote pot) met in azijn ingelegde gemengde groenten (paprika, augurk, ui, wortel). Dit kun je ook zelf maken in het seizoen. In Italiaanse winkels verkopen ze dit onder de naam Antipasto – uit Oost-Europa komen soms vergelijkbare conserven.
• grote rozijnen (4 per hallaca)
• klein blikje kikkererwten (grauwe erwten) – uitgelekt gewicht 150 à 200 gram
• 2 flinke rode paprika’s (in reepjes gesneden)

Verder nodig:

• 2 à 3 pakken bananenblad (2 pakken is net iets te weinig voor 20 hallacas en met 3 houd je ruim over. Dit is te koop bij Surinaamse winkels – uit de diepvries. Soms zegt de naam bananenblad ze niets; vraag dan naar hallaca-blad. De diepgevroren bladeren moet je meteen gebruiken, of anders in de diepvries bewaren – ze mogen niet bruin worden.
• een bolletje katoenen rijggaren (dun paktouw kan ook, als het maar geen kunststof is)
• een braadpan en een grote kookpan
• een grote tafel (die tegen olie kan) in de schaduw van de mangobomen
• een omgevingstemperatuur van minimaal 30 °C
• een koelkist met ijs, flesjes bier (een beetje licht bier, zoals Bavaria) en ananaslimonade

Bereiding van het vlees:

Snijd het vlees klein, pers de helft van de knoflook uit en meng het met het vlees. Voeg een scheutje azijn toe, peper, zout en komijn; roer het goed door en laat het een nacht zo in de koelkast staan.

Doe de achote en het kopje olie in een klein koekepannetje en verhit de olie op laag vuur.
Geregeld roeren. Als de smaak en kleur in de olie is getrokken, zeven (de zaadjes gooi je daarna weg). Een deel van de olie gaat door het maisdeeg en de rest is om het bananenblad mee in te smeren.

Zet de kappertjes in de week en laat ze daarna uitlekken (als je kappertjes in pekel hebt gekocht moeten ze langer weken dan wanneer ze uit de azijn komen).

Bereiding van de stoofvulling:

Snij de 2 à 3 grote uien fijn. Verhit margarine in de braadpan en fruit de uien. Pers de rest van de knoflook uit en doe die samen met het vlees in de pan. Braad dit tot het vlees bijna gaar is. Snij en was de prei en de lente-uitjes. Zet het vuur laag en voeg dit aan het vlees toe. Laat de (gare) kikkererwten uitlekken, laat de kappertjes uitlekken en voeg die samen met de halve kop zoete rode wijn toe. Controleer of er nog zout bij moet. Roer het voorzichtig door en draai dan het vuur uit. Laat dit op het fornuis rustig afkoelen.

Bereiding van de deegmassa:

Meng in een grote kom het water, het maismeel, het zout en vier eetlepels van de achote-olie. Sommige mensen doen eerst het meel en zout in de kom en maken dan een kuiltje, waar ze de olie en het water in gieten. Anderen doen het juist andersom: eerst het water en dan het meel. In het eerste geval doseer je het water tot de juiste vastigheid is bereikt en bij de tweede methode doseer je het meel. Voor de tweede methode komt het erg op gevoel aan voor de hoeveelheid water die je nodig hebt. De aanbevelingen lopen enorm uiteen (van twee tot zes koppen). De eerste methode is dus zekerder.

Je weet wanneer het deeg de goede dikte heeft als je de luchtbelletjes die je bij het kneden insluit kunt horen knappen. Deze bereidingswijze gaat uit van harina PAN of een ander soort voorgekookt maismeel. Met gewoon maismeel lukt het niet om een goede deegmassa te maken.

Bereiding van de hallacas:

Knip het ontdooide en gestoomde bananenblad in vierkante stukken van ongeveer 25 x 25 cm, iets groter mag ook – zoals het uitkomt. Zet alle ingrediënten in het midden van de tafel. Iedereen heeft een houten snijplank voor zich. De kleinste kinderen helpen met het verdelen van de olijven en de rozijnen. Je hebt dus meer rozijnen nodig dan in het recept staat.

Leg een stuk bananenblad voor je en smeer het met je vingers in met een klein beetje achote-olie. Neem een beetje deeg uit de kom en rol het uit (met een fles, bijvoorbeeld) tot een pannekoek van 3 à 4 mm dik. Snij de randen af, zodat het bananenblad er overal ongeveer een centimeter onderuit steekt. Leg één volle lepel stoofvleesvulling in het midden. Hierop komen de losse ingrediënten: 1 à 2 reepjes paprika, 4 stukjes ingelegde groente, een ui-ring, 4 rozijnen, 2 olijven en 3 à 4 dobbelsteentjes gerookt spek.

Nu komt het dichtvouwen. Daar moet je je eerst even een beeld van vormen om het idee te pakken te krijgen. Als je het ziet snap je het meteen, maar met woorden is het lastig uit te leggen. Zie daarom de afbeelding hierboven.

Het inpakken van de hallacas:

Sla het bananenblad met de deegpannekoek er vanaf één kant overheen, zodat de vulling bedekt wordt met de deegpannekoek. Maak nu voorzichtig het bananenblad los van de deegpannekoek en vouw voorzichtig alleen het blad terug, terwijl de deegpannekoek over de vulling blijft liggen. Doe hetzelfde met de tegenoverliggende zijde. Als het goed is ligt er nu een deegrolletje voor je met vulling erin. De vulling mag niet door het deeg heenkomen. Maak nu met je vingers de zijkanten dicht. Overtollig deeg aan de zijkanten snijd je weg. Nu ligt er een geheel gesloten deegrolletje met vulling voor je. Dit pak je nu in (in het bananenblad) alsof het een postpakketje is. Vouw de zijden naar boven dicht, pak het hele pakketje op, leg er een nieuw blad onder en leg het pakketje hier omgedraaid op. Dit pak je op de zelfde manier in, alleen komen de vouwen in tegengestelde richting, zodat het geheel hermetisch dicht komt te zitten. Knoop het dicht (kruiselings) met het rijggaren. Laat er een stuk garen aanzitten van ongeveer 15 cm. Hiermee knoop je ze later in paren, zodat je ze gemakkelijker uit het hete water kunt vissen.

Koken en opdienen:

Laat de pakketjes 1 à 2 uur koken in een grote pan. De smaak uit het bananenblad trekt nu in het deeg en ook vermengen de smaken van de diverse ingrediënten in de vulling zich, zonder echter in het geheel op te gaan. Een kappertje of een olijf geven bijvoorbeeld hun smaak slechts aan de directe omgeving af. Ieder hapje heeft zo z’n eigen smaak.

Het wordt opgediend op een bordje in het opengevouwen bananenblad en heet gegeten (met mes en vork dus). Kinderen drinken er ananaslimonade bij en grote mensen licht bier, allebei ijskoud.

¡Qué aprovechen!

De recente verkiezingen in Honduras, waarbij de uitkomst is dat de verdreven president Manuel Zelaya niet terugkeert in zijn ambt, halen zelfs hier de televisiejournaals.

In Honduras wordt al jaren de dienst uitgemaakt door een aantal ondernemersfamilies van Palestijnse en Joodse afkomst. De Palestijnen zijn voornamelijk Christenen en beide bevolkingsgroepen gaan vriendschappelijk met elkaar om. Samen bepalen zij het lot van Honduras. Ze waren eensgezind in hun streven om de door het leger verdreven Zelaya niet terug te laten keren, omdat zij in hem een leerling van Hugo Chávez zien die lak heeft aan de democratie en, -gelijk zijn grote voorbeeld, een populistische dictatuur nastreeft.

De Spaanse krant El País schrijft:

Es casi imposible caminar por Honduras sin ver o tocar algo que no pertenezca a los Canahuati Larach, los Flores Facussé, los Andonie Fernández, los Ferrari, los Kafie, los Násser, los Rosenthal y los Goldstein. Casi todas estas familias son de origen árabe palestino y de confesión cristiana, excepto los judíos Rosenthal y Goldstein. Y casi todas guardan algo en común: sus patriarcas eran hombres semianalfabetos que emigraron a Honduras a finales del XIX o principios del XX, instalaron pequeños comercios, prosperaron, enviaron a sus hijos y nietos a formarse en Estados Unidos y ahora éstos copan las esferas más altas del poder. No hay enemistad entre árabes y judíos. Los Rosenthal comparten con el resto las instalaciones del Club Árabe de San Pedro Sula, la ciudad más industrializada. Estudian en los mismos colegios, acuden a las mismas bodas y a los mismos entierros. A veces discrepan educadamente en cuestiones políticas. Pero en cuanto al golpe de Estado del 28 de junio, casi todas las grandes familias lo respaldaron.

Lee más… (es)

Este reloj da la hora oficial, solo funciona 4 segundos para no congestionar la red
- La Hora Oficial de la República de Honduras

Eén van de meest leesbare blogs van Cubaanse afkomst is Generación Y van Yoani Sánchez. Zij schrijft over het alledaagse leven in Havana en neemt daarbij geen blad voor de mond. Tamelijk voor de hand liggend wordt haar dit niet door de autoriteiten in dank afgenomen, maar gelukkig is het tot nu toe niet opportuun gebleken haar het zwijgen op te leggen.
Onlangs is zij er in geslaagd een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan: 7 vragen aan president Barack Obama stellen! Zie hier de antwoorden die Barack haar gaf:

Barack contesta a Yoani

Presidente Barack Obama: Agradezco esta oportunidad que me brindas para compartir impresiones contigo y con tus lectores en Cuba y en el mundo, y aprovecho para felicitarte por el premio María Moore Cabot de la Escuela Graduada de Periodismo de la Universidad de Columbia que recibiste por promover el entendimiento mutuo en las Américas mediante tus reportajes. Me decepcionó que se te impidiera viajar para recibir el premio en persona.

Tu blog ofrece al mundo una ventana particular a las realidades de la vida cotidiana en Cuba. Es revelador que el internet les haya ofrecido a ti y a otros valientes blogueros cubanos con un medio tan libre de expresión, y aplaudo estos esfuerzos colectivos para apoderar a sus compatriotas para expresarse a través de la tecnología. El gobierno y el pueblo estadounidense nos unimos a todos ustedes en anticipación del día que todos los cubanos puedan expresarse libre y públicamente sin miedo ni represalias.

Yoani Sánchez: 1.  Durante mucho tiempo el tema de Cuba ha estado presente tanto en la política exterior de los Estados Unidos, como entre las preocupaciones domésticas, especialmente por la existencia de una gran comunidad cubano-americana. Desde su punto de vista ¿En cuál de los dos terrenos debe ubicarse este asunto?

Todos los asuntos de política exterior tienen componentes domésticos, especialmente aquéllos que conciernen países vecinos como Cuba, de donde provienen muchos emigrantes radicados en los Estados Unidos, y con la que tenemos una larga historia de vínculos. Nuestros compromisos de proteger y apoyar la libre expresión, los derechos humanos y un estado de derecho democrático tanto en nuestro país como en el mundo también rebasan las demarcaciones entre lo que es política doméstica y exterior. Además de todo esto, muchos de los retos que comparten nuestros países, como la migración, el narcotráfico y el manejo de la economía, son asuntos tanto domésticos como foráneos. En fin, las relaciones entre Cuba y los Estados Unidos han de ser vistas dentro de un contexto tanto doméstico como exterior.

2.  En el caso de que existiera, por parte de su gobierno, una voluntad de dar por terminado el diferendo, ¿Pasaría esto por reconocer la legitimidad del actual gobierno de Raúl Castro, como único interlocutor válido en unas eventuales conversaciones?

Como he dicho antes, mi administración está lista para establecer lazos con el gobierno cubano en un número de áreas de mutuo interés, como hemos hecho en las conversaciones migratorias y sobre correo directo. También me propongo facilitar mayor contacto con el pueblo cubano, especialmente entre familias que están divididas, algo que he hecho con la eliminación de restricciones a visitas  familiares y a remesas. Queremos establecer vínculos también con cubanos que están fuera del ámbito gubernamental, como lo hacemos en todo el mundo. Está claro que la palabra del gobierno no es la única que cuenta en Cuba. Aprovechamos toda oportunidad para interactuar con todos los renglones de la sociedad cubana, y miramos hacia un futuro en que el gobierno refleje expresamente las voluntades del pueblo cubano.

3.   ¿Ha renunciado el gobierno de Estados Unidos al uso de la fuerza militar como forma de dar por terminado el diferendo?

Estados Unidos no tiene intención alguna de utilizar fuerza militar en Cuba.  Lo que Estados Unidos apoya en Cuba es un mayor respeto a los derechos humanos y a las libertades políticas y económicas, y se une a las esperanzas de que el gobierno responda a las aspiraciones de su gente de disfrutar de la democracia y de poder determinar el futuro de Cuba libremente. Sólo los cubanos son capaces de promover un cambio positivo en Cuba, y esperamos que pronto puedan ejercer estas facultades de manera plena.

4.  Raúl Castro ha dicho públicamente estar dispuesto a dialogar sobre todos los temas, con el único requisito del respeto mutuo y la igualdad de condiciones. ¿Le parecen a usted desmedidas estas exigencias? ¿Cuáles serían las condiciones previas que impondría su gobierno para iniciar un diálogo?

Llevo tiempo diciendo que es hora de aplicar una diplomacia directa y sin condiciones, sea con amigos o enemigos. Sin embargo, hablar por aquello de hablar no es lo que me interesa. En el caso de Cuba, el uso de la diplomacia debería resultar en mayores oportunidades para promover nuestros intereses y las libertades del pueblo cubano.

Ya hemos iniciado un diálogo, partiendo de estos intereses comunes –emigración que sea segura, ordenada y legal, y la restauración del servicio directo de correos. Estos son pasos pequeños, pero parte importante de un proceso para encaminar las relaciones entre los Estados Unidos y Cuba en una nueva y más positiva dirección. No obstante estos pasos, para alcanzar una relación más normal, va a hacer falta que el gobierno cubano tome un curso de acción.

5. ¿Qué participación podrían tener los cubanos del exilio, los grupos de oposición interna y la emergente sociedad civil cubana en ese hipotético diálogo?

Al considerar cualquier decisión sobre política pública, es imprescindible escuchar tantas voces diversas como sea posible. Eso es precisamente lo que hemos venido haciendo con relación a Cuba. El gobierno de los Estados Unidos habla regularmente con grupos e individuos dentro y fuera de Cuba, que siguen con interés el curso de nuestras relaciones. Muchos no están de acuerdo con el gobierno cubano, muchos no están de acuerdo con el gobierno estadounidense, y muchos otros no están de acuerdo entre sí. Lo que debemos estar todos de acuerdo es que tenemos que escuchar a las inquietudes e intereses de los cubanos que viven en la isla. Por eso es que todo lo que están haciendo ustedes para proyectar sus voces es tan importante – no sólo para promover la libertad de expresión, pero también para que la gente fuera de Cuba pueda entender mejor la vida, las vicisitudes y las aspiraciones de los cubanos que están en la isla.

6.  Usted es un hombre que apuesta por el desarrollo de nuevas tecnologías de comunicación e información. Sin embargo los cubanos seguimos con muchas limitaciones para acceder a Internet. ¿Cuánta responsabilidad tiene en eso el bloqueo norteamericano hacia Cuba y cuánta el gobierno cubano?

Mi administración ha tomado pasos importantes para promover la corriente libre de información proveniente de y dirigida al pueblo cubano, particularmente mediante nuevas tecnologías. Hemos posibilitado expandir los lazos de las telecomunicaciones para acelerar el intercambio entre la gente de Cuba y la del mundo exterior. Todo eso recrecerá los medios a través de los cuales los cubanos en la isla podrán comunicarse entre sí y con personas fuera de Cuba, valiéndose, por ejemplo, de mayores oportunidades en transmisiones de satélite y de fibra óptica. Esto no ocurrirá de un día a otro, ni tampoco podrá tener plenos resultados sin actos positivos del gobierno cubano. Tengo entendido que el gobierno cubano ha anunciado planes para ofrecer mayor acceso al internet en las oficinas de correo. Sigo estos acontecimientos con interés y urjo al gobierno a permitir acceso a la información y al internet sin restricciones. Quisiéramos escuchar qué recomendaciones tienen para apoyar el flujo libre de información desde y hacia Cuba.

7.   ¿Estaría dispuesto a visitar nuestro país?

Nunca descartaría un curso de acción que avance los intereses de los Estados Unidos o promueva las libertades del pueblo cubano. A la misma vez, las herramientas diplomáticas han de usarse sólo luego de preparaciones minuciosas y como parte de una estrategia clara. Anticipo el día que pueda visitar una Cuba donde toda su gente pueda gozar de los mismos derechos y oportunidades que goza el resto de la gente del continente.

(La traducción al español fue preparada por la oficina del Presidente Obama. El documento PDF original en inglés).