Cursillo - lecciones 1, 5 y 9
De nieuwe lessen van onze taalcursus Spaans staan vanaf 31 december 2011 on-line:
Lee más…
Malta bestaat uit een vijftal eilanden, gelegen in de Middellandse Zee tussen Sicilië en Tunesië. Een strategisch gelegen voormalig Brits bolwerk, 1800 kilometer ten oosten van dat andere Britse roversnest, Gibraltar. Malta deelt met Spanje nog een ander kenmerk; een aantal eeuwen Arabische overheersing. Spaans Leren ging naar Malta om met eigen ogen te kijken of er nog meer verband met Spanje is vast te stellen.
Malta bus - juguete chino
De eerste blik na aankomst op het vliegveld van Malta bestaat uit een chaos van her en der gebouwde woonwijken, opgetrokken uit gelige pokdalige steenblokken, – iedere woonwijk zijn eigen rode kerkkoepel, en onderling verbonden door een spinnenweb van korte stukjes vierbaanswegen met rotondes als knooppunten, waarover het verkeer volgens Britse gewoonte links rijdt. Opvallend veel oude Engelse auto’s, waaronder de van ansichtkaarten bekende ronkende gele autobussen, die wel weggereden lijken te zijn uit een tekenfilm van Donald Duck. Alles maakt een haveloze indruk.
Een wandeling ‘s avonds door het uitgaanscentrum St. Julians bevestigt deze indruk. Veel nerveus toeterend verkeer, smalle stoepen, geparkeerde auto’s en overal Engels aandoende pubs naast kleine nerinkjes die tot ‘s avonds laat geopend zijn. Terrassen onder palmbomen, – toch een kenmerk van veel Mediterrane landen, zijn vrijwel nergens te bekennen. Ook parken zoals men in bijna iedere Spaanse stad aantreft, zoek je hier tevergeefs.
Bijna alle teksten op openbare borden zijn in het Engels opgesteld, terwijl het duidelijk is dat het Engels de moedertaal niet is van de inwoners van Malta. Allen spreken de taal van de Britten goed, maar onderling verstaan ze zich in het Maltees, een Semitische taal, die veel overeenkomsten vertoont met het Arabisch. De klank en toon doen ook Arabisch aan, al schijnen de meeste Arabieren het Maltees volstrekt onbegrijpelijk te vinden. Dit Maltees is een erfenis van de Moorse overheersing in de zeer vroege middeleeuwen (870-1090), ongeveer gelijktijdig met de Moorse heerschappij in Spanje (711-1492). Maar met de komst van de Johannieter kruisridders is het eilandenrijkje voorgoed katholiek geworden, iets wat de Maltezers met trots manifesteren in met veel liefde gebouwde overmaatse koepelkerken, die overal de horizon beheersen, zowel op Malta als op het nabij gelegen eiland Gozo.
De totale bevolking is niet groot. Ruim 350.000 mensen, waarvan er 27.000 op Gozo en een handjevol op Comino wonen. De overige eilandjes zijn onbewoond. De Maltezers vormen een hechte gemeenschap, trots op hun onafhankelijkheid. De eigen munt, de Maltese pond, is stabiel, de werkloosheid laag. Criminaliteit? Als er een paar individuen ‘s nachts een aantal kratten whisky op het strand aan land zetten zonder de vereiste accijnzen te betalen, dan is dat voorpaginanieuws in The Times of Malta. De nationale trots blijkt uit een redactioneel commentaar in diezelfde krant, die je op iedere straathoek kopen kunt. Nu Bill Clinton er maar niet in slaagt om de Israeli’s en de Palestijnen tot een vredesaccoord te dwingen, is het moment aangebroken dat de Maltese diplomaten zich met de kwestie inlaten! Heeft Malta, zo schrijft de redactie, niet immers uitstekende banden met zowel het westen als de Arabische landen?
En hier komt plotseling een overeenkomst met Spanje naar voren. Ook Spanje beroept zich immers op dezelfde banden als het een bemiddelende rol speelt in het Midden-Oostenconflict. Spanje kan bogen op verschillende diplomatieke successen op dit terrein. Het land verrichtte veel voorbereidend werk op weg naar de Oslo-accoorden.
Water naar de zee brengen?
De goede banden met zowel het westen als met de Arabische wereld zijn niet alleen gelegen in de historie en de karakteristieke eigenschap van de Maltezers dat ze een soort Arabisch spreken en tegelijkertijd katholiek zijn, maar ook in de politieke verdeling die de bevolking in precies gelijke mate verdeelt. De Arbeiderspartij verkeert wat het electoraat betreft in evenwicht met de Nationale Partij. De Arbeiderspartij onderhoudt nauwe banden met het Libië van Khadaffi en het bloedrode Noord-Korea, terwijl de Nationalisten grote vriendschap koesteren voor de Europese Unie. Bij de verkiezingen wisselen deze partijen regelmatig de macht en altijd draait het om enkele procenten verschil in de stembusuitslagen. Dus misschien is het idee, dat zo’n kleine maar trotse republiek zich bemoeit met de poging het vlammende conflict 1800 kilometer verderop naar het oosten te blussen, niet eens zo zot als het op het eerste gezicht lijkt.
Toch kan al deze trots niet verhinderen dat Malta op de buitenstaander een armoedige indruk maakt. De huizen zien er slecht onderhouden uit; de oude Engelse auto’s maken geen deel uit van een hobbyclub en overal op het eiland Malta wemelt het van de vuilnisbelten met autowrakken, afgedankte wasmachines en ander oud ijzer. Daar kan geen fraai gefotografeerde ansichtkaart of toeristenbrochure iets aan af doen. Een ritje met de auto naar de historisch monumentale stad Mdina midden op het eiland biedt een troosteloos aanzicht. Het landschap van Malta kan het best omschreven worden als een glooiend stuk rots dat uitsteekt boven de zee waar alleen wat laag gewas, dat er uitziet als onkruid, wil groeien.
Eenmaal aangekomen op de stadsmuren van de vestingstad Mdina wordt deze indruk bevestigd. Men heeft er uitzicht over het hele hoofdeiland, waar men bij helder weer aan alle kanten de zee zien kan. In noordelijke richting ziet men de stedelijke bebouwing als een witte schimmel over de rotsen kruipen.
Vista hacia el norte desde Mdina
Mdina wordt in alle gidsen omschreven als de Silent City vanwege het uitgestorven karakter van de stad. Ooit hoofdstad van Malta, heeft het zijn centrale rol in de Maltese gemeenschap lang geleden moeten opgeven, toen de strategen in 1566 besloten een nieuwe vestingstad te bouwen die voldeed aan de toen heersende inzichten over de krijgskunst. Deze nieuwe stad werd Valetta genoemd en gebouwd aan de noordkust, aan de rotsoevers van een baai met meerdere inhammen. Valetta, met een stratenpatroon dat later in het kwadraat werd herhaald door de bouwmeesters van Manhattan in New York, werd de nieuwe hoofdstad.
Mdina werd door de bewoners verlaten en verwerd tot een stadje waar vandaag de dag alleen toeristen zich nog thuisvoelen. Zij lopen door de stille smalle straatjes op zoek naar het Maltese verleden. Ook wij liepen er rond met de gids in de hand op zoek naar een huis waarvan verteld wordt dat de Spaanse koning Alfonso XIII er in 1927 nog gelogeerd heeft. Hij maakte daarmee gebruik van een privilege dat is voorbehouden aan het Spaanse koningshuis.
Het huis, Casa Inguánez, stamt uit 1370 en wordt omschreven in de gidsen als een paleis. Aan de buitenzijde is daarvan weinig te zien. In de smalle straat die naar het huis is genoemd is, is slechts een blinde muur zonder vensters of deuren te zien en men moet het blok omlopen om in de tegenoverliggende Mesquitastraat te zoeken naar de ingang.
Triq Inguanez
Het huis behoorde toe aan de stadhouder van Spanje op Malta en tevens hoofd van een voorname Maltese adellijke familie, een uit Spanje afkomstige Inguánez, die via Italië naar Malta kwam. Deze relatie verschaft tot op de dag van vandaag het speciale privilege aan het Spaanse koningshuis om hier onderdak te vinden.
Mocht de huidige koning, Juan Carlos, Malta willen bezoeken, dan doet hij er goed aan om ook het blokje rond te lopen en de Mesquitastraat in te slaan en voor nummer 12 stil te houden en met de fraaie trekbel zijn komst aan te kondigen. Misschien dat hij, als hij zegt Dit is de koning van Spanje, laat mij binnen!, meer succes heeft dan Dit is Konings van Spaans Leren, laat mij binnen! Voor gewone stervelingen is Casa Inguánez gesloten. Dit is jammer, want aan de buitenkant viel niet veel bijzonders te zien, of men moet de opvallende bronzen deurkloppers noemen die naast de ijzeren trekbel dienen om de komst van een bezoeker aan te kondigen.
Amsterdam, januari 2001
Yoani pronunciando su discurso
Buenas tardes a todos: Al embajador holandés, que ha prestado tan atentamente su casa para esta ceremonia, a los miembros de la Fundación Príncipe Claus que han organizado la entrega de este premio, al cuerpo diplomático, a mis familiares, mis amigos, a los bloggers aquí presentes y también a los lectores, comentaristas y traductores de mi blog que están atentos a este momento desde el ciberespacio. Un especial saludo a los otros premiados en la edición de 2010 de este importante galardón. En fin, a todos, les agradezco el acompañarme física, virtual o espiritualmente en esta jornada. Las palabras que diré ante ustedes esta tarde están imbuidas —en parte— de esas experiencias que he vivido en los últimos tres años, desde aquel abril de 2007 en que comencé a escribir mi blog Generación Y. Podría dedicar largos minutos de esta alocución a hacer hincapié en las escenas que componen lo que yo llamo “mi ruta del dolor”; ese sendero tortuoso que he recorrido por el hecho de comportarme libremente en un país lleno de máscaras. También podría reducirme a la narración lastimera de la estigmatización, la vigilancia constante, la presión sobre mi familia, la satanización en mi comunidad, las citaciones policiales y hasta el ataque físico. Sin embargo, no voy a centrarme en esos obstáculos, sino en la otra ruta, la de la gratificación, la de la realización personal y los proyectos futuros. Esa parte hermosa del sendero que comienza en cuanto salgo a la calle y alguien —venciendo el miedo— se me acerca y me dice “te leo”, “continúa”, “resiste”. Se completa además con la gratificación de que cada día un número mayor de mis compatriotas busca mis opiniones, rebate o simpatiza con mis puntos de vista, y también ahora son más lo que utilizan la herramienta de un blog para expresar en la Cuba virtual la discrepancia aún penalizada en la Cuba real. Ese camino del crecimiento profesional y cívico es el que quiero que compartamos juntos. El Premio Príncipe Claus es un galardón que mira hacia adelante, un estímulo que invita a realizar sueños y a plantearse metas más elevadas. Este 2011 puede ser el escenario para concretar algunos retos periodísticos con los que fantaseo hace un buen rato. Nuestra Isla está urgida de argumentos, de polémicas e informaciones. No podemos quedarnos sólo en la denuncia de la intolerancia, en la descripción de lo que no funciona o con el dedo señalando hacia lo que no nos gusta. Es tiempo ya de empezar a cambiar. Para los que nos negamos a que otro ciclo de crispación y desconfianza se cierna sobre nosotros, es también el momento de hacer algo, aunque sea pequeño. Me gusta trabajar con la escritura, la noticia, el texto y siento que mi lugar está justamente en los kilobytes, las páginas de los periódicos, el mouse y el teclado. Lo cual no significa que vaya a encerrarme en la torre de marfil de la escritura, sino todo lo contrario. El verbo no tiene que comportarse siempre como una barricada o como un adoquín lanzado; afortunadamente la palabra logra convertirse también en un bálsamo muy eficiente sobre una nación acongojada. Creo en la medicina de la libertad informativa, de la imperfecta democracia que algún día los cubanos lograremos poner en práctica en nuestro país. Soy una soñadora, ya lo sé, pero todos ustedes que están aquí también lo son… y no somos los únicos. Este año el monopolio estatal sobre la información verá como le surgen algunas nuevas grietas. Cualquier blogger de provincia, armado apenas con su teléfono móvil, podrá poner en jaque a los periódicos oficiales, podrá transmitir directamente hacia la Web sus textos, fotos, audios y videos. Me gusta decir, mitad en broma y mitad en serio, que si los cubanos supimos inventar el picadillo de carne sin carne, allá en los años más duros del Período Especial —cuando lo hacíamos con cáscara de plátano— ahora estamos inventando la Internet sin Internet. Desde esos pequeños artilugios celulares, hemos aprendido a completar el espectro informativo que sale de esta Isla. Me siento también misionera del credo de difundir por todo el territorio nacional esos conocimientos y herramientas que nos harán libres. Porque cada uno de nosotros podemos llegar a ser nuestra propia agencia de prensa, sin patrones ni censores. A eso he dedicado también los últimos meses, con la magnífica experiencia de una academia donde se graduaron 27 estudiantes y cinco profesores, de los talleres, las conferencias temáticas y la asesoría a los que recién abren un nuevo espacio web. En los próximos meses pienso extender también el alcance de estos cursos. El virus blogger terminará por contagiar a miles de cubanos. El sueño más difícil —y por eso también el más recurrente— es la creación de un nuevo medio de prensa. Muchos de los que están hoy aquí presentes son, aún sin saberlo, los futuros redactores, fotógrafos y corresponsales de ese periódico. Sin ustedes no será posible. Sin el talento y la energía que pueden insuflarle a las páginas de ese proyectado espacio informativo, todo se quedaría en la ensoñación de una pequeña blogger. De manera que estas breves palabras también son para decirles: ayúdenme, acompáñenme en la impredecible aventura de empoderarnos como ciudadanos,Discurso de Yoani Sánchez en la embajada holandesa de comportarnos libremente en un país lleno de miedos, pero háganlo sin perder en el camino esas diferencias que alimentan nuestra pluralidad y evitan el conocido error de la unanimidad. Hay espacio para todos en este proyecto. Es más, sin ustedes no podría lograrlo. Muchas gracias,
Buenas tardes a todos:
Al embajador holandés, que ha prestado tan atentamente su casa para esta ceremonia, a los miembros de la Fundación Príncipe Claus que han organizado la entrega de este premio, al cuerpo diplomático, a mis familiares, mis amigos, a los bloggers aquí presentes y también a los lectores, comentaristas y traductores de mi blog que están atentos a este momento desde el ciberespacio. Un especial saludo a los otros premiados en la edición de 2010 de este importante galardón. En fin, a todos, les agradezco el acompañarme física, virtual o espiritualmente en esta jornada. Las palabras que diré ante ustedes esta tarde están imbuidas —en parte— de esas experiencias que he vivido en los últimos tres años, desde aquel abril de 2007 en que comencé a escribir mi blog Generación Y. Podría dedicar largos minutos de esta alocución a hacer hincapié en las escenas que componen lo que yo llamo “mi ruta del dolor”; ese sendero tortuoso que he recorrido por el hecho de comportarme libremente en un país lleno de máscaras. También podría reducirme a la narración lastimera de la estigmatización, la vigilancia constante, la presión sobre mi familia, la satanización en mi comunidad, las citaciones policiales y hasta el ataque físico. Sin embargo, no voy a centrarme en esos obstáculos, sino en la otra ruta, la de la gratificación, la de la realización personal y los proyectos futuros. Esa parte hermosa del sendero que comienza en cuanto salgo a la calle y alguien —venciendo el miedo— se me acerca y me dice “te leo”, “continúa”, “resiste”. Se completa además con la gratificación de que cada día un número mayor de mis compatriotas busca mis opiniones, rebate o simpatiza con mis puntos de vista, y también ahora son más lo que utilizan la herramienta de un blog para expresar en la Cuba virtual la discrepancia aún penalizada en la Cuba real. Ese camino del crecimiento profesional y cívico es el que quiero que compartamos juntos. El Premio Príncipe Claus es un galardón que mira hacia adelante, un estímulo que invita a realizar sueños y a plantearse metas más elevadas. Este 2011 puede ser el escenario para concretar algunos retos periodísticos con los que fantaseo hace un buen rato. Nuestra Isla está urgida de argumentos, de polémicas e informaciones. No podemos quedarnos sólo en la denuncia de la intolerancia, en la descripción de lo que no funciona o con el dedo señalando hacia lo que no nos gusta. Es tiempo ya de empezar a cambiar. Para los que nos negamos a que otro ciclo de crispación y desconfianza se cierna sobre nosotros, es también el momento de hacer algo, aunque sea pequeño. Me gusta trabajar con la escritura, la noticia, el texto y siento que mi lugar está justamente en los kilobytes, las páginas de los periódicos, el mouse y el teclado. Lo cual no significa que vaya a encerrarme en la torre de marfil de la escritura, sino todo lo contrario. El verbo no tiene que comportarse siempre como una barricada o como un adoquín lanzado; afortunadamente la palabra logra convertirse también en un bálsamo muy eficiente sobre una nación acongojada. Creo en la medicina de la libertad informativa, de la imperfecta democracia que algún día los cubanos lograremos poner en práctica en nuestro país. Soy una soñadora, ya lo sé, pero todos ustedes que están aquí también lo son… y no somos los únicos. Este año el monopolio estatal sobre la información verá como le surgen algunas nuevas grietas. Cualquier blogger de provincia, armado apenas con su teléfono móvil, podrá poner en jaque a los periódicos oficiales, podrá transmitir directamente hacia la Web sus textos, fotos, audios y videos. Me gusta decir, mitad en broma y mitad en serio, que si los cubanos supimos inventar el picadillo de carne sin carne, allá en los años más duros del Período Especial —cuando lo hacíamos con cáscara de plátano— ahora estamos inventando la Internet sin Internet. Desde esos pequeños artilugios celulares, hemos aprendido a completar el espectro informativo que sale de esta Isla. Me siento también misionera del credo de difundir por todo el territorio nacional esos conocimientos y herramientas que nos harán libres. Porque cada uno de nosotros podemos llegar a ser nuestra propia agencia de prensa, sin patrones ni censores. A eso he dedicado también los últimos meses, con la magnífica experiencia de una academia donde se graduaron 27 estudiantes y cinco profesores, de los talleres, las conferencias temáticas y la asesoría a los que recién abren un nuevo espacio web. En los próximos meses pienso extender también el alcance de estos cursos. El virus blogger terminará por contagiar a miles de cubanos. El sueño más difícil —y por eso también el más recurrente— es la creación de un nuevo medio de prensa. Muchos de los que están hoy aquí presentes son, aún sin saberlo, los futuros redactores, fotógrafos y corresponsales de ese periódico. Sin ustedes no será posible. Sin el talento y la energía que pueden insuflarle a las páginas de ese proyectado espacio informativo, todo se quedaría en la ensoñación de una pequeña blogger. De manera que estas breves palabras también son para decirles: ayúdenme, acompáñenme en la impredecible aventura de empoderarnos como ciudadanos,Discurso de Yoani Sánchez en la embajada holandesa de comportarnos libremente en un país lleno de miedos, pero háganlo sin perder en el camino esas diferencias que alimentan nuestra pluralidad y evitan el conocido error de la unanimidad. Hay espacio para todos en este proyecto. Es más, sin ustedes no podría lograrlo.
Muchas gracias,
Yoani Sánchez La Habana, 7 de enero de 2011
We nodigen je uit onze tuiteos (spreek uit: tweets :-) te volgen op Twitter.com. Allerlei korte berichtjes over de Spaanstalige wereld, meestal vrolijk, grappig of curieus, soms ernstig. Omdat @spaansleren al door een andere would-be twitteraar in gebruik is genomen, hebben we gekozen voor @kamasystems naar het moederbedrijf van Spaans Leren. Maar ook twitteren we onder de naam @LeerSpaans, deze laatste geen exacte kopie van @kamasystems.
Sigue @kamasystems y/o @LeerSpaans.
Het recent in Nederland uitgebrachte album Eliane Elias Plays Live, een registratie van een live-optreden in het Amsterdamse Bimhuis in 2002, laten wij vergezellen van een recensie uit dat jaar, geschreven direct na het concert.
Eliane Elias Plays Live (Bimhuis 2002)
Gehoord 31 mei 2002, Bimhuis, Amsterdam.
Het Bimhuis aan de Oude Schans. De zaal is al lang uitverkocht en buiten staat een lange rij mensen, jong en oud, met de hoop om de blonde Braziliaanse pianodiva te zien en vooral te horen spelen. Alleen staanplaatsen worden nog beschikbaar gesteld voor de wachtenden.
Gekleed in een kort zwart rokje en schoenen met naaldhakjes is Eliane Elias de laatste vrijdag van mei met haar trio in Amsterdam te bewonderen. De uitstekende bassist Marc Johnson, tevens bewaker van het handtasje van de pianiste, en de fantasierijke drummer Joey Baron zijn helemaal gericht op het spel van Eliane. Zij voelt zich op haar gemak in deze ontspannen huiselijke atmosfeer waar je bijna bij haar op schoot kan zitten. De schoentjes worden naast een balpoot van de Steinway gezet en blootsvoets is Eliane vastbesloten om er een gevoelvol en spannend concert van te maken.
De standard ‘Have you met Miss Jones’ is de jazzy opwarmer waarin ze laat zien wat voor een geweldige techniek, gevoel voor ritme en timing ze in huis heeft. De bossa nova’s ‘Waters of March’ en ‘Agua de beber’ worden moeiteloos in verschillende toonaarden gespeeld en vermengd met funky ritmes. De stemming is volledig, het contact met het publiek is intens. Het concert is nu al te mooi om waar te zijn.
Van die aparte plaat ‘Stone Flower’ van de meester Antonio Carlos Jobim (kopen!) wordt het sfeervolle, harmonieuze ‘Children’s Games’ ingezet. De solo’s worden door de musici van elkaar overgenomen. Het stuk krijgt klassieke en impressionistische jazzy interpretaties. Door een plotseling geluid uit de zaal wordt Eliane even haar concentratie gehaald, maar het komt gelukkig weer goed. Er worden radio-opnamen gemaakt. Uitgerekend tijdens haar geconcentreerde solo intro van het volgende stuk gaat het toch mis: een luid vallend glas vlakbij het podium. Eliane is uit haar evenwicht gebracht, stopt en vraagt: ‘Please help me. Put down your glasses while I’m playing solo’. Het concert wordt vervolgd, maar met een merkbaar gestegen spanning bij musici en publiek.
Een stukje degelijke trioswing om er weer in te komen, met een eerbetoon aan bop-pianist Bud Powell, dat overgaat naar de lyriek van Bill Evans. De technisch zeer begaafde Eliane laat zien dat ze alle facetten van het pianospel beheerst: solo, stride, swing, funk, fusion, latin, alles lijkt moeiteloos afgewisseld en het klopt! Opvallend is hoe ze ritmisch met haar hele lichaam tot en met het kleinste teentje betrokken is bij het musiceren, (kijk maar eens naar haar prachtige bijdrage op de op dvd verkrijgbare muziekdocumentaire ‘Calle 54′).
Na de pauze volgen onder meer een eigen compositie ‘Wanada’, een stuk van Charles Mingus, het overbekende en hier toepasselijke ‘Desafinado’ en ‘a brand new ballad’ nog zonder titel. Tussendoor gaat er toch weer een glas hoorbaar omver, maar het maakt niets meer uit. Eliane en haar trio hebben het publiek in hun muzikale harten gesloten. Om middernacht gaan de naaldhakjes weer aan de voeten. De toegift ‘Just friends’ krijgt een verrassende funky groove en Eliane gaat weer even uit de schoenen. Ook de enthousiaste toehoorder Peter Beets moet vanavond spontaan verliefd op haar zijn geworden.
Naarden, juni 2002
Catalonië Taal, Cultuur en Literatuur is een weblog van Marga Demmers en bevat interessante artikelen en reisverhalen over Catalonië. O.a. over de minder bekende bouwwerken die Antoni Gaudí in de Pyreneeën bouwde, zoals de tuinen van Artigas. Ook de Catalaanse taal en cultuur komen ruimschoots aan bod.
Lee más… (nl)
