… y se hace más amigable

Planeta Ubuntu

Spaans Leren nam voor de algemene bedrijfsvoering een aantal jaren terug afscheid van MS Windows op al haar computers en webservers en stapte over op Linux en andere Open Source software. Op de desktop-computers draaien we al enige tijd Ubuntu en dat bevalt uitstekend. Ubuntu is niet alleen vrij verkrijgbaar, maar in de loop van slechts 5 jaar ook steeds gebruiksvriendelijker geworden. Misschien wel een van de makkelijkste Linuxdistributies, niet alleen wat installatie en configuratie betreft, maar ook in de dagelijkse omgang. Een zorgeloze (geen virussen, geen malware!) en aangename werkomgeving. En de verwachtingen zijn hooggespannen, want morgen (29 oktober) verschijnt alweer een nieuwe versie die nog beter belooft te zijn. De Spaanse krant El País meldt:

Canonical lanza mañana Ubuntu 9.10 Desktop Edition, también conocida como “Karmic Koala”, para su descarga gratuita. Como siempre, cada seis meses el equipo de desarrolladores de este sistema operativo de software libre saca una nueva versión. En este caso, Ubuntu 9.10 por hacerlo en octubre de 2009. Casi coincidiendo con su quinto aniversario (20 de octubre de 2004, la versión Ubuntu 4.10 que aún se puede descargar y utilizar), es una de las distribuciones de Linux más populares con unos 13 millones de usuarios hasta la fecha.

Lee más… (es)

Robert Monas liet huis en haard in Nederland achter en scheepte zich in Le Havre in om een zeereis te ondernemen, die hem drie weken later in Costa Rica bracht, alwaar hij een jaar hoopt te blijven. In dat jaar zal hij door de Cariben rondreizen en via de e-mail z’n achtergebleven landgenoten op de hoogte houden van zijn avonturen. (1999)

Landgenoten,

Vooruitlopend op mijn verbinding via de locale PTT in Costa Rica en in de hoop dat die firma;  – Racsa – waar maakt wat zij mij gisteren beloofde (on line per heden middag 16.00 uur), ben ik dan maar  in de tropische tuin van mijn appartement/hotel gaan zitten. In de zon. Drie papegaaien schreeuwen om het hardst om aandacht en de bananen- en koffiebomen om mij heen zwaaien me vriendelijk toe…

Plátanos

Voor het eerst sinds ik hier op 5 december ben aangekomen is er een vermoeden van zon “achter een bedje van”  grijze wolken. Maar dat is al een stuk beter dan de enorme regen die ik sinds mijn aankomst hier in Costa Rica heb mogen meemaken.
Volgens de locale lieden (ticos) is het allemaal nog nasleep van Mitch en als je zegt dat dat onzin is, ligt het aan El Niño, en als je (en dat in vloeiend Spaans natuurlijk…) uitlegt dat die ook al lang voorbij verklaard is, dan blijkt december hier ook gewoon winter te zijn. Dat verklaart dan ook waarom het zo God vergeten koud is, voor tropische begrippen wel te verstaan. Hoe dan ook, terwijl jullie de rayonhoofden reeds bij elkaar hebben geroepen, zit ik hier nu prinsheerlijk achter de Appel in de tuin te typen.
Ongeveer zoals dat in al die commercials wordt voorgedaan. Met het grootste gemak. Laptop op klein tafeltje. Geen snoeren naar stopcontacten en gelijktijdig, heel zacht op de achtergrond, Sting, die volstrekt multimediaal zijn liedjes op de achtergrond uit de kleine speakers van de Appel kweelt. Jammer dat ik niet op een klein schermpje, zo linksboven in mijn computer kan zien hoe Ajax (dat moet nu wel zolangzamerhand begonnen zijn?) uit de Champions League wordt gekegeld. Maar gelukkig geloof ik dat het onze vanavond op ESPN wordt herhaald. En toevallig weet ik een leuke kroeg hier in San José waar dat op grote schermen wordt uitgezonden.

Enfin, lekker temperatuurtje, kopje overheerlijke Costa Ricaanse – o zo zachte – koffie naast me. Zwembroek en t-shirt. Het enige wat nog ontbreekt is een mooie zwoele dame, maar dat zou dan toch maar weer leiden tot minder type-arbeid. Misschien moet ik een secretaresse huren die gewoon uittypt wat ik ter plekke verzin. Dan kan ik gewoon op een tuinstoel gaan liggen, nog aangenamer….

Inmiddels is er weer een dag voorbij en ik ben nog steeds niet online, ik wist dat dit me te wachten stond hier in Costa Rica, maar het is toch wel vervelend als je denkt dat iets “vandaag” geregeld zou zijn, en dat dan blijkt dat je weer terug moet naar het Telecom kantoor, nummertje trekken , uren wachten, en met handen en voeten uitleggen, dat je etc. etc. Nee, het spijt ons vreselijk, maar mijn collega had vergeten dit of dat in te vullen, maar U wordt maandagmiddag echt ECHT aangesloten. Een Europeaan denkt dan naar de concurentie te gaan, hier is de Racsa een monopolist, dus dan weet je het wel. Mañana, mañana dus. Ach het zal wel goed komen.

Maar laat ik bij het begin beginnen…

MS Hornbay

Zeeschip in Le Havre

Le Havre 18 november,

Het was wereldvreemd om na enig zoeken in zo’n enorme haven met verschillende kade’s een schip te zoeken. Weet ik veel. Maar uiteindelijk lag daar dan toch de MS Hornbay, fruitjager, containerschip, RoRo, Refre’er en bulker. 153,5 meter lang 23 meter breed. Gebouwd in 1990 in Pula Joegoslavië door de Pluto Shippingbuilding Company, 5850 ton schoon aan de haak. Varend onder de vlag van Monrovia, Duits van huis uit, maar nu onder Schots management, met een volledig Russiche bemanning. Met als 6 maanden contract om containers, roro’s en bulk te lossen in West Indies, Curaçao en Colombia en om fruit te laden in Colombia, Panama, en Costa Rica. En dan weer terug naar Antwerpen, Hamburg en uiteindelijk Le Havre.
Eenmaal aan boord bleek dat ik de enige passagier zou zijn en dat de bemanning alleen Russich sprak. Alleen de kapitein, eerste en derde officier spraken redelijk Engels en/of Duits. Maar dan wel met zo’n geweldig vet Russich accent. Dit kwam het filmische gehalte enorm ten goede. De steward, Dimitri (wat anders?) stonk naar zweet, maar heeft me gelukkig wel geholpen om mijn belachelijke hoeveelheid (veel te veel natuurlijk) bagage over de wiebelende loopplank naar boven te sjouwen en hij wees me op z’n aller Russisch   naar mijn hut. Keurig verzorgd, alles heel basic maar wel een badkamertje met een douche, toilet en wastafel. 220 volt was overal in ruime mate aanwezig. Een klein bureautje, net voldoende voor mijn laptop met extra speakers, wat boeken en een lampje. Alles natuurlijk flink gezekerd voor eventueel zwaar weer. Ik werd al misselijk bij de gedachte….
Je hoeft niet gestudeerd te hebben om je te realiseren dat je die mensen volstrekt met rust moet laten als ze bezig zijn met hun laatste voorbereidingen en met het laden van alle vracht. Je voelt dan wel volstrekt out of place. Voorzichtig maar een beetje door het schip lopen, trappen op en af, en denken dat je verdwaald bent. Niemand die je overigens een strobreed in de weg legt.

Dan eindelijk omstreeks middernacht extra activiteit en trossen los. Met twee sleepboten op weg naar de havensluizen en nog onder wat bruggen door. Mijn God, wat is zo’n schip groot. En weer een paar uur later eindelijk op zee. Drukke waterweg, het Engelse Kanaal. Donker, maar toch overal de lichten van schepen. Ik voelde me als een kleine jongen die voor het eerst op reis ging. Ik wilde de mensen niet tot last zijn en vond het dus niet zo’n goed idee om op de brug te gaan staan. Maar naast de brug zowel aan bak- als aan stuurboord zijde kan je buiten staan, en ondanks de koude, regen en wind was het sensationeel om dat hele gedoe van daar uit te kunnen zien. Om  04.00 uur s’ochtends waren we al ver op volle zee en ben ik  dood- en doodmoe naar kooi (niet naar bed, naar kooi!) gegaan.

De derde dag,

Het slapen met de deining begint te wennen, ik word nog wel een paar maal per nacht wakker en als ik voor de vierde maal wakker wordt kijk ik naar buiten en zie dat het al licht wordt. De witte schuimkoppen zijn verdwenen en de zee is relatief kalm geworden. Er is nog wel een behoorlijke swell, maar nogmaals daar wen je aan. Alleen poepen is lastig. Piesen gaat wel en is zelfs wel vermakelijk. Douchen is echter het grootste probleem. Je moet je continue in evenwicht zien te houden, anders ga je gegarandeerd onderuit. en de douchekop slingert gezellig alle kanten mee. Ik heb later met een touwtje en met behulp van mijn Leatherman (don’t leave home without it…) een prachtige constructie gemaakt waardoor de douchekop op een plek blijft staan.

Het klimaat is de afgelopen nacht ook veranderd, Het is nog wel grijs bewolkt maar het zicht is goed. Ik kan zonder jas naar buiten en de kapitein zegt dat het zeewater zo’n 19 graden Celcius is. Morgen wordt het kleine zwembadje voor het eerst gevuld. En dat zou de verdere reis steeds elke dag ververst worden. Buiten is het nu 18 graden. Van af de brug is het uitzicht geweldig. Pas nu valt de enorme weidsheid op. Water zover je kan zien. Wolken. Regenbuien over bakboord, zelfs een beetje blauw over stuurboord, de wind is voelbaar  en zichtbaar. Bijzonder indrukwekkend. De wereld is nog steeds plat. Twee vogels vliegen voor ons uit dan weer een cirkel rond het schip. Wat doen die beesten hier, vraag je je af. Soms -legt de derde stuur me uit – reizen die beesten dagenlang met ons mee en raken ze zo vermoeid dat ze op het dek gaan zitten om uit te rusten. Ze krijgen dan wat te eten en lijken voor niets en niemand bang.
Op de brug een lekker muziekje, Chris Rea, de deur naar bakboord staat open en een koel maar niet vervelend windje waait zachtjes naar binnen.
Kopje thee. Op zo’n moment vallen de stukjes van mijn puzzel een beetje op hun plaats, een paar redenen om deze reis per vrachtschip te doen worden duidelijk.
De weidsheid, het wezenlijke contact met de natuur, de langzame veranderingen, de rust, het sfeertje op het schip (die nog eens versterkt wordt door de volledig Russische crew).
Peaceful, zouden de Engelsen zeggen. Zo een klein stipje op zoveel water. 2/3 van de wereldbol wordt  bedekt door zout water, wij zijn slechts 153 meter lang en zitten er midden op. Vanaf de brug gezien is het heel indrukwekkend hoe de neus van het schip zich steeds maar weer in het water laat vallen. Een prachtige witte spray waait dan met de wind mee weg. Schitterend. Ik sta nu toch zeker al twee uur onafgebroken naar het hele schouwspel te kijken en heb me nog geen minuut verveeld. Er gebeurt zo weinig en toch zo veel.

Om twaalf uur is de zon helemaal door gekomen en is de temperatuur geklommen tot 21 graden. Ik zit buiten uit de wind in de zon. En realiseer me dat ik om één uur te laat ben voor de lunch. Tan pis, het zeemansleven is hard, maar je valt er wel van af. Dan maar een middagdutje en wat lezen.
Vanwege de gemiste lunch meld ik me voor de middagthee. En zowaar, er is een lekker harinkje met uien en peterselie. En een appeltje.
Het weer is na de thee omgeslagen, alles is weer grijs, maar het volgende hoofdstuk is aan de horizon al duidelijk geworden. Daar is het blauw. De weatherfax van 16.00 uur laat overigens zien dat er een behoorlijke storm  ten noorden van ons richting Zuid-Ierland naar het kanaal trekt. Maar volgens mijn non-educated guess doen wij zuid-west en de storm noord-oost, dus volgende keer beter.

We varen 235 graden richting zuid-zuid West-Azoren en zijn op de hoogte van de noordgrens van Portugal met Spanje. Maak wat kunstfoto’s in de eerste vroege avondzon en ben benieuwd of daar over een jaar nog iets van over is gebleven. Blijf de hele vooravond op de brug en wordt door de tweede stuur doorgezaagd over het oude communisme van Rusland (het was nog zo slecht niet). Hij spreekt moeizaam en heel langzaam Engels, samen komen we er wel uit. De opkomst van de sterren en planeten is imposant, helaas komen er ook al snel wolken   en wordt het hele schouwspel dus al snel onzichtbaar. Jammer, maar er komen nog vele nachten. Geweldige sfeer nu op de brug. Er zijn dikke gordijnen rondom de kaartentafels en secondaire informatiepanelen geschoven en alleen het zachte donkergroene licht van de radar en de andere hoogst nodige schermen is zichtbaar. Hierdoor valt op hoe vreselijk donker het buiten is. Zwart. Geen maan ook. Stilte .Voelbare stilte. Heel bizar als je het niet gewend bent.
Ga om 20.00 uur eten en het is werkelijk niet te filmen hoe smerig dat eten is. Gelukkig dat de haring nog voelbaar is, anders had ik nog honger gehad ook. Morgen ga ik ergens anders eten….

San José, Costa Rica 1998-1999

Robert Monas was (anno 1998) satelliettelevisie-ondernemer, kenner van het Cubaanse nachtleven en cursist bij Spaans Leren. Inmiddels is hij na veel omzwervingen door Costa Rica, de VS en Canada teruggekeerd naar Nederland.

Escalivar betekent roosteren op houtskool. Escalivada is een typisch Catalaans gerecht (ook wel geschreven als escalibada), dat zowel op de barbecue als in de oven kan worden klaargemaakt. In Catalonië wordt escalivada geserveerd als voorgerecht of als bijgerecht, bijvoorbeeld bij lamsvlees. Het onderstaande recept is vrij uitgebreid met verschillende groenten. Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen een selectie van deze groenten te bereiden. De hoeveelheden in dit recept zijn voor 4 tot 6 personen.

Los ingredientes:

• 2 tomates grandes – 2 grote (vlees)tomaten
• 500 gramos berejenas pequeñas – 500 gram niet te grote aubergines
• 2 pimientos rojos grandes – 2 grote rode paprika’s
• 2 cebollas grandes – 2 grote uien
• 2 patatas – 2 aardappelen
• 4 cucharadas soperas de aceite de oliva – 4 eetlepels olijfolie
• 1/2 cucharadita de sal – 1/2 theelepeltje zout
• 1/4 cucharadita de pimienta negra molida – 1/4 theelepeltje gemalen zwarte peper
• 2 cucharadas de perejil picado – 2 eetlepels gehakte peterselie

La elaboración:

1. Oven voorverhitten op 175°C.
2. Tomaten en aardappelen overdwars doorsnijden.
3. Alle groenten insmeren met olijfolie.
4. Groenten in de oven plaatsen. Tomaten en aardappels met de doorsnede naar boven gericht.
5. De baktijd voor de tomaten is ca. 15 minuten. Voor de overige groenten is dit 45 minuten tot 1 uur afhankelijk van de afmeting.
6. Na het bakken de aubergines en de paprika’s van schil ontdoen en overlangs in stukken snijden.
7. De uien pellen overlangs doorsnijden en in rokken uit elkaar halen.
8. Groenten op smaak brengen met peper, zout en olijfolie.
9. Gehakte peterselie erover strooien.
10. Afhankelijk van het seizoen warm of koud opdienen.

Sugerencia 1: indien je de escalivada als voorgerecht met knapperig stokbrood gaat serveren, kun je de groenten decoreren met anchoas (anchovisfilets). Een erg lekkere combinatie.

Sugerencia 2: extra lekker maak je de escalivada, als je aan de olie waar je de groenten mee insmeert een teentje geperste knoflook en wat verse rozemarijnblaadjes toevoegt.

¡Buen provecho!

El Gran Libro de la Cocina Catalana – Josep Lladonosa i Giró
Tradición gastronómica catalana, que ofrece un panorama rico y variado tanto por los productos utilizados como por su refinada elaboración.

Como habíamos pasado la noche Loes y yo en el anexo del hotel, tuvimos que pasar por la calle y dar la vuelta a la esquina para valernos de nuestro derecho al desayuno. Vino hacia nosotros un viejo coche americano y, sin que parase este, nos gritó una de los tres ocupantes desde la ventanilla abierta: – ¿Parlez-vous français? (1998)

Hotel Cala d'Or

-Oui- le respondió mi novia.
Se oyeron un grito de alegría y el chirriar de los frenos.
No cabía duda de que esta gente se veía en la necesidad de obtener cualquier información de importancia vital siempre que ésta fuera dado en francés. Tres jóvenes se arrojaron del coche y se nos acercaron con sonrisas radiantes de felicidad.
En seguida la chica que había estado sentada junto al conductor, sacó unos papeles y un bolígrafo y, dirigiéndose a Loes, le preguntó si estuviéramos de vacaciones.
Mi novia tiene conocimientos bastante buenos del francés, y no es imposible en absoluto que le gustara demostrar esa capacidad aún más después de haber sido testigo de mis intentos pobres y embarazosos de mantener algo lejanamente parecido a una conversación sencillísima en español durante una semana, y que por eso no terminara la charla diciendo que antes del primer café del día, encuestas no podían tomarse en consideración, tal como habría sido su manera habitual.
Sólo había pocas preguntas pero una vez estas contestadas la reunión no se disolvió. Al contrario, llegó a ser festiva. Desde ahora se hablaban francés, inglés, español e incluso holandés, este último por iniciativa del conductor, un muchacho ligeramente anoréxico que parecía ser el jefe de la compañía.
Había llegado el momento de agradecernos la cooperación dándonos la oportunidad de ganar un premio.
Los jóvenes investigadores nos entregaron dos tarjetas ilustradas con tema de la copa del mundo de fútbol. Luego, cada uno de nosotros recibió una moneda para raspar una capa de color de plata desde cinco círculos en su tarjeta hasta descubrir las imágenes debajo. Mi moneda era una de cinco pesetas.
Yo había terminado primero y tenía tres camisetas de fútbol azules. Había ganado una camiseta. Sin embargo, a pesar de este éxito tenía la impresión que todo el tiempo la otra tarjeta iba llamando más atención. Estaba Loes casi lista. Creció la excitación para estallar en júbilo: – ¡Tres Copas de Oro! – ¡Increíble! – ¡Un milagro!

Todos estrechamos la mano a todos y luego otra vez. – ¡Tres Copas de Oro es el Premio Mayor!
Faltó poco para que estuviéramos bailando y cantando los cinco juntos.
-¿Qué es el Premio Mayor?
Había tres posibilidades: A. Una semana de vacaciones B. Una cámara de vídeo.
C. Un televisor con vídeo integrado.
-¿Cuál tengo yo?
Ibamos a verlo enseguida. Es que también había en la tarjeta un pequeño cuadro de color de plata. Sólo podía ser raspado por el Director. El Director estaba en Cala d’Or. Que subiéramos todos al viejo americano y saliéramos a Cala d’Or a toda prisa.
-Una pregunta: esa semana de vacaciones, ¿dónde sería?
-¡Dondequiera en el mundo que desee!- dijo la chica.
-En Mallorca- dijo el jefe. -Pero vayamos ahora mismo.
-No podemos ahora mismo. Es que tenemos que desayunar.
-¡Hombre! Han ganado el Premio Mayor, pues todo lo que deseen por desayuno se lo ofreceremos en Cala d’Or.
-Lo sentimos, pero vamos a desayunar aquí y ahora. Ya vamos a Cala d’Or para sacar el premio más tarde. ¡Hasta luego!

Según Loes, en el comedor de nuestro hotel se sirvió el peor café jamás. Sobre la mesa entre nosotros descansaba la tarjeta de las tres copas de oro.
-¿Qué crees que hay debajo del cuadrito de color de plata? me preguntó.
-No tengo ni idea.
-Me parece que puedo ver una A con nitidez.
-¿A través de la plata?
- Sí, dame cinco pesetas.
Y en efecto había ganado una semana en Cala d’Or. Pero no hemos ido a recibir el premio. Tampoco hemos comprado un piso de utilización compartida.
Somos holandeses desconfiados.

Amsterdam, september 1998

Joop Maes is marktkoopman en was (anno 1998) cursist bij Spaans Leren, bovenstaande tekst is door hem in het Spaans geschreven en niet ‘verbeterd’ door zijn docent.

Oesters worden gewoonlijk rauw (en levend!) gegeten in noordelijke streken. De Spaanse variant ostiones gaat twee à drie minuten onder de grill. Een tapa, die in Nederland niet makkelijk te verkrijgen is, terwijl de bereiding haast niet eenvoudiger kan.

Los ingredientes:

• 12 ostiones – 12 oesters
• 2 o 3 dientes de ajo – 2 of 3 teentjes knoflook
• 4 cucharadas de perejil – 4 eetlepels peterselie
• 4 cucharadas de miga de pan – 4 eetlepels broodkruim
• 1 copita de anís – 1 glaasje anijslikeur
• aceite de oliva – olijfolie

La elaboración:

1. Leg de open oesters een voor een op een bakplaat of een grote voor de oven geschikte ondiepe pan.
2. De knoflook en de peterselie fijnhakken en samen met het broodkruim mengen.
3. Giet op iedere oester een klein beetje anijslikeur.
4. Bedek daarna iedere oester met het broodkruimmengsel.
5. Druppel vervolgens een klein beetje olijfolie over alle oesters.
6. Plaats de bakplaat of de pan 2 tot 3 minuten onder de zeer hete grill, totdat het broodkruim een beetje bruingebakken is.
7. Beslist niet langer dan de aangegeven tijd onder de grill laten, omdat anders de oesters taai worden.
8. Direct opdienen.

Bovenstaand recept is afkomstig uit Zuid-Andalusië. Een variant wordt bereid op de Islas Canarias. In plaats van oostiones is er sprake van lapas, waarvoor het woordenboek de vertaling “zuigslak” geeft of “puntkokkel”. De bekende kookboekschrijfster Elisabeth Luard geeft aan dat de Spaanse oesters in welke variant dan ook anders van smaak zijn dan de noordelijke varianten en rauw niet zo lekker zijn.

¡Buen provecho!

De keuken van Spanje en Portugal – Elisabeth Luard
De keuken van Spanje en Portugal is een schitterend kookboek waarin de kookkunst van het Iberisch schiereiland ruimschoots aan bod komt. Dit boek bevat 180 recepten uit Spanje en Portugal, verdeeld over 21 gebieden. Ook wordt aandacht besteedt aan de invloeden die geleid hebben tot een kookstijl die volstrekt eigentijds en tegelijk ook uiterst traditioneel is. De sfeervolle foto’s van Jean Cazal geven deze streekgerechten weer zoals ze worden opgediend in moderne keukens van Lissabon, Madrid en Barcelona. Daarnaast zijn in dit boek vele meesterlijke schilderijen opgenomen van schilders als Goya, Velázquez, El Greco, Miró en Picasso, en schitterende foto’s van het Iberische landschap.

Woensdag 21 oktober op ARD om 00.35 uur: Crónica de una fuga.

Crónica de una fuga

Thriller uit 2006 van Adrián Caetano. Een bekende voetbalkeeper wordt in het Argentinië van 1977 door de militaire politie gearresteerd en overgebracht naar een geheime gevangenis aan de rand van Buenos Aires. Na hardhandige verhoren onder marteling besluit hij samen met een aantal medegevangenen te ontsnappen.

DVD – Crónica de una fuga (ES/NL)