Het recent in Nederland uitgebrachte album Eliane Elias Plays Live, een registratie van een live-optreden in het Amsterdamse Bimhuis in 2002, laten wij vergezellen van een recensie uit dat jaar, geschreven direct na het concert.

Eliane Elias Plays Live (Bimhuis 2002)

Gehoord 31 mei 2002, Bimhuis, Amsterdam.

Het Bimhuis aan de Oude Schans. De zaal is al lang uitverkocht en buiten staat een lange rij mensen, jong en oud, met de hoop om de blonde Braziliaanse pianodiva te zien en vooral te horen spelen. Alleen staanplaatsen worden nog beschikbaar gesteld voor de wachtenden.

Gekleed in een kort zwart rokje en schoenen met naaldhakjes is Eliane Elias de laatste vrijdag van mei met haar trio in Amsterdam te bewonderen. De uitstekende bassist Marc Johnson, tevens bewaker van het handtasje van de pianiste, en de fantasierijke drummer Joey Baron zijn helemaal gericht op het spel van Eliane. Zij voelt zich op haar gemak in deze ontspannen huiselijke atmosfeer waar je bijna bij haar op schoot kan zitten. De schoentjes worden naast een balpoot van de Steinway gezet en blootsvoets is Eliane vastbesloten om er een gevoelvol en spannend concert van te maken.

De standard ‘Have you met Miss Jones’ is de jazzy opwarmer waarin ze laat zien wat voor een geweldige techniek, gevoel voor ritme en timing ze in huis heeft. De bossa nova’s ‘Waters of March’ en ‘Agua de beber’ worden moeiteloos in verschillende toonaarden gespeeld en vermengd met funky ritmes. De stemming is volledig, het contact met het publiek is intens. Het concert is nu al te mooi om waar te zijn.

Van die aparte plaat ‘Stone Flower’ van de meester Antonio Carlos Jobim (kopen!) wordt het sfeervolle, harmonieuze ‘Children’s Games’ ingezet. De solo’s worden door de musici van elkaar overgenomen. Het stuk krijgt klassieke en impressionistische jazzy interpretaties. Door een plotseling geluid uit de zaal wordt Eliane even haar concentratie gehaald, maar het komt gelukkig weer goed. Er worden radio-opnamen gemaakt. Uitgerekend tijdens haar geconcentreerde solo intro van het volgende stuk gaat het toch mis: een luid vallend glas vlakbij het podium. Eliane is uit haar evenwicht gebracht, stopt en vraagt: ‘Please help me. Put down your glasses while I’m playing solo’. Het concert wordt vervolgd, maar met een merkbaar gestegen spanning bij musici en publiek.

Een stukje degelijke trioswing om er weer in te komen, met een eerbetoon aan bop-pianist Bud Powell, dat overgaat naar de lyriek van Bill Evans. De technisch zeer begaafde Eliane laat zien dat ze alle facetten van het pianospel beheerst: solo, stride, swing, funk, fusion, latin, alles lijkt moeiteloos afgewisseld en het klopt! Opvallend is hoe ze ritmisch met haar hele lichaam tot en met het kleinste teentje betrokken is bij het musiceren, (kijk maar eens naar haar prachtige bijdrage op de op dvd verkrijgbare muziekdocumentaire ‘Calle 54′).

Na de pauze volgen onder meer een eigen compositie ‘Wanada’, een stuk van Charles Mingus, het overbekende en hier toepasselijke ‘Desafinado’ en ‘a brand new ballad’ nog zonder titel. Tussendoor gaat er toch weer een glas hoorbaar omver, maar het maakt niets meer uit. Eliane en haar trio hebben het publiek in hun muzikale harten gesloten. Om middernacht gaan de naaldhakjes weer aan de voeten. De toegift ‘Just friends’ krijgt een verrassende funky groove en Eliane gaat weer even uit de schoenen. Ook de enthousiaste toehoorder Peter Beets moet vanavond spontaan verliefd op haar zijn geworden.

Naarden, juni 2002